POZNAJ SWÓJ KRAJ ...

POZNAJ SWÓJ KRAJ ...

CZARNY PIES Z OGRODZIEŃCA... Czytaj dalej »

OSOBOWOŚĆ ŻYCIA I PASJI:

OSOBOWOŚĆ ŻYCIA I PASJI:

O WSPÓŁCZESNYM MEZALIANSIE I EFEKCIE BEZSENNOŚCI - rozmowa z Aliną Białowąs Czytaj dalej »

MAGAZYN ŻYCIE I PASJE POLECA:

MAGAZYN ŻYCIE I PASJE POLECA:

CÓRKA OPIEKUNA WSPOMNIEŃ, Kim Edwards Czytaj dalej »

DZIECKO I WYCHOWANIE :

DZIECKO I WYCHOWANIE :

BAGAŻ KOLONISTY - jak sprytnie spakować dziecko na wakacje Czytaj dalej »

WAKACYJNE PORADY:

WAKACYJNE PORADY:

ZABAW SIĘ W SURWIWAL, CZYLI WAKACYJNA FRAJDA PRZY OGNISKU Czytaj dalej »

PRZEPISY:

PRZEPISY:

OBIAD NA DZIAŁCE? MNIE TO RYBKA! Czytaj dalej »

TRUDNE TEMATY:

TRUDNE TEMATY:

GDY ON WYJEŻDŻA BEZ CIEBIE.... Czytaj dalej »

ZDROWE PRZETWORY - BLOG:

ZDROWE PRZETWORY - BLOG:

WARIACJA NA TEMAT OGÓRKA Czytaj dalej »

AUDIOBOOK NA WAKACJE:

AUDIOBOOK NA WAKACJE:

MORALNOŚĆ PANI PIONTEK, Magdalena Witkiewicz Czytaj dalej »

 

POCZYTAJ MI NA UCHO: “Pożegnanie jesieni” S. I. Witkiewicz- recenzja audiobooka

Pożegnanie jesieni skończył Witkacy pisać w 1926 roku, a wydane zostało rok później. Niestety książka, jak większość jego dzieł, nie spotkała się z entuzjazmem krytyków oraz odbiorców, mimo iż w porównaniu z innymi jego pozycjami wydano ją bez większych problemów i stosunkowo szybko. Mimo że napisana prawie wiek temu wydaje się niezwykle aktualna. Nie brakuje w niej perwersji, zepsucia, żądzy władzy, małostkowości oraz brutalności. Prowadzi do jednej konkluzji: jest źle i będzie coraz gorzej, a wszystko zmierza do nieuchronnej katastrofy, którą ludzie sami i na własne życzenie na siebie sprowadzą.

Według słów samego autora tematem Pożegnania jesieni są „przeżycia bandy zdegenerowanych byłych ludzi, na tle mechanizującego życia”. Owa banda to pochodzący z wysokiej bądź średniej klasy społecznej dwudziestokilkulatkowie: Anatazy Bazakbal – „bardzo niezamożny, dwudziestokilkuletni, świetnie zbudowany i niezwykle przystojny brunet”, Hela Bertz – córka bogatego żydowskiego bankiera i kochanka Anatazego, Zofia Osłabędzka – zamożna polska szlachcianka i narzeczona Anatazego, książę Azalin Prepuderych, hrabia Jędrek Łohoyski – homoseksualista i kokainista, ksiądz Wyprztyk, rewolucjonista Sajetan Tempe. Każda z tych postaci jest przedziwna, wynaturzona i reprezentuje całkiem inną postawę filozoficzną, ale tak samo zdemoralizowaną i pełną dekadenckich myśli. Bohaterowie Witkacego w dusznej atmosferze czającej się rewolucji oraz schyłku filozofii, sztuki, religii, w atmosferze, w której brak miejsca na indywidualizm, rozpaczliwie pragną metafizycznych doznań szukając „Tajemnicy Bytu”. Romanse, zdrady, podróże, pojedynki przeplatane są alkoholowo-narkotycznymi libacjami i dyskusjami filozoficznymi.

Witkacy na przykładzie tej „bandy” ukazuje demoralizację oraz obraz zbyt beztroskiego życia i postępowania. Bohaterowie korzystają w pełni z przeróżnych uciech życia, eksperymentują z narkotykami oraz oddają się perwersyjnym uciechom seksualnym nie interesując się zupełnie sytuacją polityczną kraju, w którym słychać zbliżające się widmo walk wynikających z odradzania się w nim komunizmu. Są przykładem prawdziwych dekadentów, którzy przetrwali koniec wieku i na wszelkie sposoby próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Nie potrafią oprzeć się czyhającym zewsząd pokusom. Mimo ciągłych wyrzutów sumienia dążą do upadku własnego postępowania i własnej osobowości.

W Pożegnaniu jesieni Witkacy serwuje nam niezwykle bogaty wgląd w uczucia i emocje swoich postaci. Bardzo wnikliwie analizuje ich przemiany i metamorfozy oraz rozterki natury metafizycznej, filozoficznej, społecznej a nawet politycznej. Tworzy wyraziste osobowości, spośród których każda jest jakaś, dostaje swoją rolę i do ostatnich kart książki ją wypełnia. W każdej z nich tkwi niezwykłe szaleństwo, ukryte instynkty, niespełnione pragnienia oraz świadomość własnej słabości i nadchodzącego końca.

Oprócz rozważań bohaterów nad swoim uciśnionym „ja” nie brak tu rozważań na temat filozofii, sztuki i indywidualizmu, które giną w odmętach pseudointelektu, perwersji, nałogów i egoizmu społeczeństwa prowadząc do ich upadku i końca tzw. elity inteligenckiej. Można się tu także doszukiwać pewnych pokrewnych sytuacji z życia Witkacego, a z pewnością pokrewnych, jeśli nie całkowicie odwzorowanych myśli, przekonań i odczuć. Nie sposób nie doszukać się tu również mnóstwa odnośników do reszty jego twórczości. Podobne motywy, wciąż przewijająca się „Czysta Forma”, „Tajemnica Bytu”, te same środki wyrazu i ten sam „witkacowski” – zagmatwany i nieco ciężkostrawny – styl, bulwersujący słownictwem i skandalicznymi wydarzeniami, zaskakujący czarnym i gorzkim humorem oraz nieważkimi dygresjami, ten sam język obfitujący w zabawy słowne wyrażające się wymyślnymi i symbolicznymi imionami i nazwiskami, nazwami potraw czy niezwykłymi „złotymi myślami”.

Pożegnanie jesieni mimo wymagającej formy, jest powieścią przystępną. Może okazać się trudna w odbiorze, jednak układa się w całą i sensowną całość, a nie z luźno ze sobą powiązanych scen. Wydarzenia stanowią ciąg przyczynowo-skutkowy, a sama fabuła wręcz zaciekawia czytelnika chcącego dowiedzieć się „co dalej”? Jednak nie sama fabuła odgrywa tu najważniejszą rolę, ale analiza stanów psychicznych bohaterów, dyskusje filozoficzne, egzystencjalne i przemyślenia. Dzięki temu „Pożegnanie jesieni” staje się powieścią intelektualną, psychologiczną, filozoficzną, a nawet katastroficzną, która stanowi specyficzną przestrogę przed szukaniem sensu życia i metafizyczności w przyziemnych uciechach, które zamiast wprowadzać człowieka w stan wyższego uduchowienia doszczętnie go degradują.

Głos Michała Breitenwalda znów przenosi słuchacza w katastroficzno-erotyczno-dekadencki świat, który Witkacy po mistrzowsku przedstawia na kartach Pożegnania jesieni.

polecam, Sylwia Bornos
materiał chroniony prawami autorskimi

Wydawca:  StoryBox.pl

Tytuł: Pożegnanie jesieni

Autor: Stanisław Ignacy Witkiewicz

Czyta: Michał Breitenwald

Czas trwania: 19  godz. 19 min.

ISBN: 978-83-8146-369-0

 

Sylwia Bornos – absolwentka filologii polskiej na UMCS, bibliotekarka, organizatorka comiesięcznych “Rozmów o książce”, jurorka w konkursach recytatorskich dla dzieci i młodzieży. Kocha zwierzęta (ma psa i dwa koty), uwielbia czytać, zarówno prozę, jak i poezję, sama pisze wiersze…do szuflady.

 

 

 

 

Podziel się
Share

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close