OSOBOWOŚĆ ŻYCIA I PASJI ...

Jestem zauroczona cudem żucia - rozmowa z Bożeną Mazalik, autorką powieści Ciosy słonia Czytaj dalej »

FOTOREPORTAŻ Z PODRÓŻY ...

Przygoda w tebańskich górach - fotoreportaż Danuty Baranowskiej Czytaj dalej »

POCZYTAJ MI NA UCHO ... O MIŁOŚCI

ZAKAZANA MIŁOŚĆ – recenzja audiobooka /Dziedzictwo von Becków/ Joanny Jax Czytaj dalej »

POCZYTAJ MI NA UCHO:

Klasyka dla dzieci w wersji audio. Mitologia w znakomitej interpretacji Czytaj dalej »

POCZYTAJ MI NA UCHO:

Dla fanów futbolu i nie tylko – /Czerwona kartka dla Sprężyny/ Jacek Podsiadło, Czytaj dalej »

SZPIEG Z KSIĘGARNI NADAJE:

Co polecamy na zimę? ANIELSKA ZIMA, ALEKSANDRA TYL Czytaj dalej »

SZPIEG Z KSIĘGARNI NADAJE:

Klasyka klasyki: KSIĄŻĘ, NICCOLO MACHIAVELLI w pięknej oprawie Czytaj dalej »

 

EKSPRES DO WIEDNIA – opowiadania Arkadiusza Jankowskiego

źródło: pixabay.com/ foto: werner22brigitte

Właściwie  to chyba   spałem,   gdy  usłyszałem, że ktoś  energicznie dobija się do  moich   drzwi.
Na wpół przytomny (miałem ciężki dzień) zwlokłem się  z wyrka i  je otworzyłem. Przed domem stał zdenerwowany dróżnik. Niecierpliwie wymachując żółtą chorągiewką, zaklinał mnie na wszystkie świętości, abym pootwierał na przestrzał drzwi swego domu…

Byłem tak otępiały, że bez szemrania spełniłem jego prośbę. Ledwie zdążyłem otworzyć drugie drzwi prowadzące na ogród, gdy do mieszkania wtoczył się z ogromnym hukiem pociąg. Przemknął przez hol, wypadł drugim wyjściem i zniknął w ciemnościach gdzieś po drugiej stronie domu.

– Co… co… co to było?! – zdołałem wreszcie z siebie wykrztusić.

– Jak to co? – dróżnik wydawał się zdumiony moją niewiedzą. – Ekspres do  Wiednia.

– Eee… Ee… Ekspres do  Wiednia?

– Do Wiednia – potwierdził. – Zapewne szanowny pan dziwi się bardzo, że tędy  jechał?

– No, jak by to powiedzieć, owszem, jestem trochę zaskoczony – przyznałem.

– Tak, niestety – westchnął – wiem, że kierunek jest niewłaściwy, ale cóż zrobić? To  błędny pociąg, który nie może trafić do  celu.

– Błędny pociąg? Jak dotąd słyszałem tylko o błędnych rycerzach, o pociągach nigdy…

– Już pięćdziesiąt lat jeżdżę tak za nim, a raczej przed nim – sprostował. – Nie mam siły, jestem coraz starszy, dawno temu powinienem iść na emeryturę. Cały czas muszę uważać, aby ten cholernik nie spowodował jakiejś katastrofy. Jedyna pociecha, że kursuje tylko nocą. Inaczej już dawno bym się załamał. Sypiam w dzień – tłumaczył mi. – No, na mnie już czas, muszę go gonić. Najprawdopodobniej zjawi się u pana jeszcze raz, o czwartej zero trzy. Spędziłem już z nim tyle czasu, że potrafię niekiedy przewidzieć jego trasę. Aha, prosiłbym pana, aby o czwartej zero trzy także otworzył pan drzwi. Kolej potrafi się odwdzięczyć – przyobiecał. Na odchodne zasalutował i podziękował za okazaną pomoc i zrozumienie. Wsiadł na rower i odjechał w ślad za  pociągiem.

Gdy zatrzasnąłem za nim drzwi, oprzytomniałem na dobre.

Coś takiego! Otworzyć drzwi o  czwartej zero trzy?! A czy mój dom to jakaś stacja rozrządowa?! – byłem zbulwersowany. – Jakim prawem to bydlę przejeżdża przez mój dom?! Oczywiste bezprawie! To jest własność prywatna! Protestuję! Veto! Po moim trupie, nie chcę tutaj żadnych błędnych pociągów, zrozumiano?!

Dopiero wtedy, gdy wykrzyczałem swój protest do końca, zorientowałem się, że właściwie skarżę się przed samym sobą. Dróżnika przecież już dawno nie było.

Zanim położyłem się spać, łyknąłem sobie jeszcze jednego głębszego. Przepisowo się skrzywiłem i odstawiłem butelkę na nocny stolik obok łóżka. Lekarstwa lubię zawsze  mieć  pod ręką.

Tuż przed czwartą ten przeklęty dróżnik zerwał mnie znowu na nogi. Ekspres do Wiednia przemknął przez moje mieszkanie punktualnie czwarta zero trzy.

– Ostrzegam pana, że następnym razem po prostu nie otworzę drzwi – natarłem na dróżnika. – Mam tego dość, słyszy pan?! Nie pozwolę, aby jakiś tam pociąg przejeżdżał  przez  moje mieszkanie!

– Ależ proszę pana, to nie jest jakiś tam pociąg. To jest ekspres do Wiednia, który od roku 1872 nie może trafić  do swojej stacji docelowej – wydawał się oburzony, zupełnie  jakbym  szargał świętości.

– A cóż mnie to, u  licha, obchodzi?! Nie otworzę i  już! Podłogi  mi porysuje!

– Jeśli pan nie otworzy, to dojdzie do katastrofy, pociąg rozbije się o  pański  dom!

– Dlaczego o mój dom? Ja protestuję! Mało to domów w okolicy, dlaczego akurat o mój? Dwadzieścia lat pracowałem na niego, to całe moje życie, nie pozwalam!

Dróżnik wzruszył ramionami.

– Nic na to nie poradzę, że sobie go upodobał. Niestety, nie ja decyduję o  kierunku  jazdy.

– A kto, dyrekcja,  ministerstwo?

– Jaka tam dyrekcja, jakie tam ministerstwo, on sam, panie, on sam.

– On sam? Pan chyba bredzi. Ostrzegam, że napiszę skargę do Ministerstwa Komunikacji, jeśli jeszcze raz to się powtórzy.

Napisałem. Odpowiedzieli mi, abym był  cierpliwy.

Od owej pamiętnej nocy, kiedy to błędny ekspres pierwszy raz przejechał przez mój dom, minęły trzy lata. Jego trasa dosyć często przebiegała przez moje mieszkanie. Zdążyłem przywyknąć, a  w  chwilach   zwątpienia, których – co tu ukrywać – było niemało, zawsze podtrzymywało mnie na duchu zapewnienie dróżnika, że kolej wynagrodzi mi mój  trud i  poświęcenie.

Pewnego jesiennego wieczora zawitał do mnie dróżnik. Przybył wystrojony w galowy kolejarski mundur. Odznaczenia na piersi, regulaminowa biel kołnierzyka u koszuli, wyostrzony kant spodni i wyglansowane do połysku buty. Tym razem nie była to zwykła rutynowa wizyta zapowiadająca nocne harce ekspresu do Wiednia. Sympatyczny staruszek odchodził na zasłużoną emeryturę. W końcu uganiał się za tym pociągiem od blisko pół wieku. Należał mu się wreszcie odpoczynek. Z jego rąk otrzymałem obiecaną nagrodę: kolejarski mundur, rower, latarkę i żółtą chorągiewkę, a także nominację na dróżnika-przewodnika błędnego ekspresu do Wiednia.

Arkadiusz Jankowski

materiał chroniony prawami autorskimi

PRZECZYTAJ WYWIAD Z AUTOREM

źródło: pixabay.com/ foto: werner22brigitte

źródło: pixabay.com/ foto: werner22brigitte

arekAutor „Altany”, obyczajowej powieści z powodzią w tle, zbiorów opowiadań „Niekoniecznie serio” i „Jerzyki” oraz „Tajemnicy niemieckiej papierośnicy” – kryminału obyczajowego. Mieszkał na Śląsku, choć urodził się i wychował w Warszawie. Wprawdzie na co dzień zajmował się czym innym, ale to właśnie pisanie było jego największą życiową pasją. Wolne chwile poświęcał na czytanie i podróże.

Podziel się
FacebookTwitterGoogle+

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>